DRAGON (633)

Een supermarktparking waar wat mensen rondhangen. Een belfort dat slaat, uit gewoonte. Een vergeten kapel, het neonlicht van een gesloten nachtwinkel. Twee figuren slenteren rond met een kapotte bromfiets.

Dragón – uitgesproken als "dragonne" –  is een epos van voetpaden en openbare plekken. George, dochter van een ridder, en Lorenzo, haar vriend en schildknaap, trekken zonder haast verder. Joggingpak, als geïmproviseerd harnas, een Peugeot 103: alles deint vrolijk mee. Het Dragón gaat over moed die je moet herwinnen, over draken die je al dan niet een naam geeft, over wisselstukken en collectief dwalen.

Het publiek volgt hen met de helm op in een absurde, tedere en wat wankele omzwerving, als een rondleiding in een parallelle wereld. De stad wordt een speelterrein. Het heldendom loopt spaak, maar de moed blijft doordraaien.

De tekst, geschreven door de auteur Axel Cornil, vindt zichzelf opnieuw uit aan de hand van het landschap: hij verandert van vorm, speelt met folklore en met epische elementen. Een avontuur dat sociale verwachtingen en de plaatsen die ons zouden definiëren, tegen het licht houdt.

Geïnspireerd door Don Quichot, de woordenvloed van Deleuze en de cinema van Bruno Dumont, laat Dragón de grote verhalen leeglopen om ruimte te maken voor een zacht, poëtisch en gedeeld epos.