TENDRE FEU (BOYS DONT CRY) (638)

Er wordt verteld dat de oude Grieken lange tijd de kleur blauw niet konden zien. In de Ilias vergelijkt Homerus de zee met de kleur van wijn. Pas nadat ze het blauw een naam hadden gegeven, konden ze het eindelijk onderscheiden, ook al had het altijd al hun hele horizon gevuld.

Zo vergaat het ook veel jongens. Terwijl ze opgroeien, bouwen ze een harnas op uit de eigenschappen en deugden die van “een man" worden verwacht. Mannelijkheid is vaak de enige partituur die hun gegeven wordt: met alle bijhorende codes, regels, opgelegde verwachtingen en hiërarchieën, zonder ooit de vraag te stellen of dat wel klopt. Veel mannen zien dus die kleur nooit, en blijven het patriarchale script naspelen. Zo ontnemen ze zichzelf de kans om anders te handelen, te leven en lief te hebben.

TENDRE FEU - boys don't cry is een uitnodiging aan iedereen die dat scenario wil ontvluchten. De voorstelling put uit de glamour van music-hall en de sobere kracht van een reizend theater. In een levendige, muzikale theatervorm stappen zeven jonge acteurs het podium op om de spoken van mannelijke onderdrukking te ontmantelen. Via een ritueel dat tegelijk rauw en kwetsbaar is, vertellen ze ook een verhaal van herstel: theater als een plek waar ervaringen zich kunnen rechtzetten en hervormen, waar machtsfiguren elkaar confronteren, worden omgebogen of soms van binnenuit worden ingenomen, als carnavalsmaskers die je toont om ze te ontdoen van hun kracht.