SYSTEME D (631)

Onze geestelijke structuur, het emotionele brein van waaruit we keuzes maken, vormt zich al in de vroege kindertijd. Het gezin waarin we opgroeien is bepalend voor hoe een kind zich ontwikkelt – min of meer recht of scheef. Als kind lap je het samen, zo goed en zo kwaad als het gaat, vanuit een wereldbeeld dat vaak niet verder reikt dan de eigen familiekring. De een heeft het daarbij beter getroffen dan de ander. Wie op een wankel fundament staat, moet de mouwen oprollen en leren leven ondanks de pijn.

Als je opgroeit in een onevenwichtig, disfunctioneel gezin– doordrongen van geweld of verslaving – hoe groei je dan met vertrouwen in het leven? Je redt je. Soms loopt dat goed af, soms slecht. We beseffen te weinig hoe het patroon waarin we zijn opgegroeid ons kan opsluiten. Zolang we er geen bewustzijn van hebben, slepen we onze bagage mee zonder te begrijpen wat ons drijft. En wie zijn pijnlijke kindertijd wil herstellen, is daar vaak een heel leven mee bezig. Het is als een lange weg vol vorderingen en valkuilen, diepe duisternis en lichtende momenten. Juist die hobbelige poging is rijk en mooi. Die is het vertellen waard.

Système D, ontstaan vanuit het lezen van de debuutroman Het smelt van Lize Spit, is de nieuwe productie van histoires publiques. Het richt zich op familiale relaties en hun gevolgen voor het kind en de jongere aan de drempel van de puberteit. Centraal staat de vraag hoe onze verhouding tot anderen ons vormt en kneedt.

De voorstelling legt machtsverhoudingen bloot die al in de kindertijd ontstaan en in de adolescentie scherper worden. Ze bevestigt ook dat een weg naar veerkracht mogelijk is. De hoop is dat jongeren (en ouderen) begrijpen dat je kunt praten, dat je het uit jezelf kunt laten, dat je hulp kunt zoeken. En dat je, door te transcenderen wat je is overkomen via woord, kunst, ontmoeting of een andere vorm van expressie er bovenop kunt komen.