MACBETH (609)

Macbeth zit in de lift: als roemrijk krijgsheld lijkt hij op weg naar de kroon, aangewakkerd door een duistere voorspelling. Zijn bliksemsnelle opgang – die begint met de moord op de koning – onthult zijn donkerste kant, vol moordlustige impulsen en knagend schuldgevoel. Het schuldgevoel kost Macbeth zijn slaap en uiteindelijk ook zijn verstand. Door de koning te doden heeft hij de natuurlijke orde verstoord, en dat zal hem uiteindelijk zelf ten gronde richten. De orde kan daarna misschien worden hersteld, maar voor hoe lang? Wat drijft dit drama? Dwingt Macbeth het lot, of gebruikt het lot Macbeth om ons iets te tonen? En legt die roes van macht niet vooral een storing bloot in het systeem dat de macht organiseert?