CORDELIA OU LA CHAIR INGRATE (605)

Cordélia ou la chair ingrate is een solo met poppen en objecten.

Een jonge vrouw waakt bij het lichaam van haar overleden vader. Alleen, oog in oog met het lijk, komen flarden uit haar jeugd naar boven. Het zijn uitsluitend herinneringen aan geweld, en aan één verhaal dat hij haar telkens opnieuw vertelde: dat van een zeer oude, doodvermoeide koning die op een dag beslist zijn koninkrijk over te dragen aan zijn dochters, op voorwaarde dat zij hem onvoorwaardelijke kinderlijke liefde bewijzen.

Door een parallel te trekken tussen het gewelddadige gedrag van haar vader en dat van koning Lear uit Shakespeares gelijknamige stuk, probeert de jonge vrouw zich te verzoenen met haar intieme geschiedenis. Ze zal begrijpen dat dit geweld, dat zo centraal stond in haar relatie met haar vader, zijn oorsprong vindt in een systeem van onderdrukking en klassendominantie, en ze zal alles proberen om zich van die erfenis te bevrijden.